Pelopolitismos

Ενημέρωση για τις συναυλίες, τις θεατρικές παραστάσεις, τα φεστιβάλ που γίνονται σε χώρους πολιτισμού της Πελοποννήσου

1 Φεβ. 2019 (Παρ.) – ΚΑΛΑΜΑΤΑ, Rodanthos Rock Bar – The Last Drive | Τhe Karamazov Project (open act)

The-Last-Drive-The-Karamazov-Project-Rodanthos-Kalamata-1Feb2019.jpg

Rodanthos

Rodanthos Rock Bar

Αμφείας 14 – Ιστορικό Κέντρο Καλαμάτας

Τηλ.: 2721 112099

facebook page


The Last Drive

Οι Last Drive είναι ελληνικό μουσικό συγκρότημα απ’ την Αθήνα. Σχηματίστηκαν στην Αθήνα το 1983 σαν γκαράζ πανκ μπάντα και στη δεκαετία του ’90 στράφηκαν σε έναν πιο σκληρό ήχο. Θεωρούνται[εκκρεμεί παραπομπή] το σημαντικότερο ελληνικό ροκ συγκρότημα της δεκαετίας του ’80 κι ένα απ’ τα σημαντικότερα της ελληνικής ροκ ιστορίας.
Ξεκίνησαν να παίζουν σαν Last Drive στα τέλη του 1983 κι εμφανίστηκαν για πρώτη φορά στο κλαμπ Ροντέο στις 27 Δεκέμβρη 1983. Τις πρώτες τους εμφανίσεις τις πραγματοποίησαν ως τρίο – Αλέξης «Alex K» Καλοφωλιάς (τραγούδι, μπάσο) Νίκος «Nick» Καπετανόπουλος» (κιθάρα) και Χρήστος «Chris B.I.» Μιχαλάτος (ντραμς).[1], με εξαίρεση την πρώτη συναυλία όπου το σχήμα περιλάμβανε και τον P.PEP.[2] Ένα χρόνο μετά το σχήμα συμπληρώθηκε με το Γιώργο «B. George Bop» Καρανικόλα (ο οποίος έπαιζε μέχρι τότε στους Be Bop Jungle) στην κιθάρα.

Το γκρουπ έπαιζε κατά βάση γκαράζ με ροκαμπίλλυ και σερφ επιρροές. Τη μουσική τους την ονόμαζαν οι ίδιοι Trash Rockabilly. Οι πρώτες τους διασκευές ήταν από την δεκατία του ’50, ενώ αργότερα από τις δεκαετίες του ’60 και ’70. Σύμφωνα με τους ίδιους[1], αυτό έγινε επειδή οι επιρροές τους δεν ήταν τόσο από συγκεκριμένα συγκροτήματα, όσο από ένα συγκεκριμένο πνεύμα μουσικής, που διέκρινε και το rockabilly και το garage punk και το seventies punk.

Το όνομά της μπάντας προέρχεται από το όνομα ενός κοκτέιλ του μπαρ Snowball στην οδό Χάριτος.[3]

Άρχισαν εμφανίσεις στα undergound στέκια της εποχής, ενώ κάποια από τα μέλη έπαιξαν με τους Blue Light στην πρώτη τους συναυλία στον Πήγασο. Το 1985 κυκλοφόρησαν το πρώτο τους επτάιντσο σιγνκλ, Midnite Hop, ενώ είχαν ένα κομμάτι και στην κασέτα της Δικαίωμα Διάβασης Live στο Κύτταρο. Το ΕΡ περιείχε δύο συνθέσεις του Καλοφωλιά – «Poison», «Right by my Side» και μια του Καρανικόλα -«Midnight Hop».

1986-1990
Το 1986 κυκλοφόρησε το πρώτο τους LP Underworld Shakedown, κάνοντας αρκετή αίσθηση τόσο για το περιεχόμενό του όσο και για την παραγωγή (των ίδιων των Drive) που ήταν σε ασυνήθιστα ψηλό επίπεδο για τα δεδομένα της ανεξάρτητης σκηνής της εποχής. Συνέχισαν με πολλά live στην Αθήνα και άλλες πόλεις. Άνοιξαν την συναυλία των Watermelon Men (Αθήνα, φθινόπωρο 1987) με τη συμμετοχή του Mike Blood, τραγουδιστή των αυστραλών Lime Spiders[4][1] Την Άνοιξη του 1987 κάνουν την πρώτη περιοδεία στο εξωτερικό, σε Γερμανία, Ιταλία, Ολλανδία και Γαλλία.[2] Παίζουν μαζί με τους Fuzztones, τους Creeps, τους Stomachmouths, τους Dizzy Satellites και άλλους. Μετά τη τουρνέ ο Καπετανόπουλος αποχώρησε και επανήλθε ο Πάνος Κασιάρης. Το 1988, κυκλοφόρησε το Heatwave, δίσκος που τους καθιέρωσε και στη γκαράζ σκηνή της Ευρώπης, επανακυκλοφορώντας (με διαφορετικό εξώφυλλο) από τη γερμανική εταιρία Music Maniac. Η επιτυχία τους αυτή τους έφερε στη Γερμανία όπου συμμετείχαν στο φεστιβάλ «Berlin Independence Days», ηχογραφώντας παράλληλα και το EP Time[5]. Παράλληλα ο ήχος του γκρουπ αρχίζει και γίνεται πιο σκληρός. Ο Πωλ Κάτλερ των Dream Syndicate έγινε ο παραγωγός για τα δυο επόμενα albums.

1990-1995
Το Blood Nirvana, που κυκλοφόρησε το 1990, σηματοδότησε την αλλαγή στον ήχο τους, απογοητεύοντας όμως και τους σκληροπυρηνικούς γκαραζάδες και τελειώνοντας τη συνεργασία τους με τη Music Maniac. Αρχίζουν να γνωρίζουν πλατύτερη επιτυχία και τον ίδιο χρόνο ανακηρύσσονται μπάντα της χρονιάς από τους αναγνώστες του περιοδικού Ποπ & Ροκ. Παίζουν με τους Wipers, τους Jesus & Mary Chain, τους Gun Club και περιοδεύουν τη Γερμανία μαζί με τους Dead Moon. Μετά την περιοδεία, ο Κασιάρης αποχωρεί οριστικά (συνεργάστηκε αργότερα στο artwork του Subliminal) και στη θέση του ήρθε ο Θάνος Αμοργινός.

Το 1992 κυκλοφορεί το F*head Entropy. Είναι η πιο ώριμη δουλειά τους και με το νέο τους ήχο πήρζν μέρος στην τότε έκρηξη της ελληνικής σκηνής. Ακολούθησε περιοδεία στην Ισπανία. Στις 23 Δεκεμβρίου 1993 οι Last Drive γιόρτασαν τα δέκα χρόνια τους με ένα Live στο West Club. Το 1994 τελείωσε η συνεργασία τους με τη Hitch Hyke, και υπέγραψαν με την BMG και κυκλοφόρησα το Subliminal. Τον επόμενο χρόνο ο Καρανικόλας άφησε το συγκρότημα μετακινούμενος στις ΗΠΑ και σε μερικούς μήνες οι Last Drive διαλύθηκαν μετά από δώδεκα χρόνια στο δρόμο, έχοντας κάνει φανατικούς φίλους στην Ελλάδα και το εξωτερικό και αφήνοντας τις αναμνήσεις των πολυάριθμων ζωντανών τους εμφανίσεων.

1995-σήμερα

Οι Last Drive λίγο μετά επανασύνδεσή τους, Ιούλιος 2007.
Ο Γιώργος Καρανικόλας συνέχισε με τους Blackmail, που έπαιζαν νεοψυχεδέλεια με έμφαση στις κιθάρες και σε γενικές γραμμές συνέχισαν από εκεί που σταμάτησαν οι Drive. Είχε κυκλοφορήσει ήδη το 1986 το EP Το Φως Και Η Σκιά Του (12″ EP, 1986, Wipe Out, WOR 4) με τη συνεργασία (εκτελεστικά) των Καλοφωλιά και Μιχαλάτο.

Ο Αλέξης Καλοφωλιάς μαζί με το Θάνο Αμοργινό δημιούργησαν τους Earthbound το 1998. Έγραψαν μαζί και την μουσική για την ταινία Σώσε με του Στράτου Τζίτζη. Ο Αμοργινός έγραψε και μουσική για το θέατρο, ενώ συμμετείχε και στο συγκρότημα Space Cakes (Αθήνα). Ο Χρήστος Μιχαλάτος έπαιξε για ένα διάστημα στην ροκαμπίλλυ μπάντα The Speedballs.

Τον Φεβρουάριο του 2007 οι Last Drive ανακοίνωσαν την επανασύνδεσή τους για τρεις συναυλίες στην Αθήνα και μια στη Θεσσαλονίκη, το Μάϊο του ίδιου χρόνου. Τον Απρίλη του 2007 επανακυκλοφόρησε το πρώτο τους EP (Midnite Hop) από τη Blind Bastard Records, ενώ εμφανίστηκαν και στο Open Air Fest και στην Πεσκάρα της Ιταλίας τον Ιούλιο. Τον Μάιο του 2008 έπαιξαν και πάλι στην Αθήνα, τη Λάρισα, τα Γιάννενα και την Θεσσαλονίκη, παρουσιάζοντας και πέντε καινούρια κομμάτια. Τον ίδιο μήνα κυκλοφόρησε ένα διπλό dvd/cd από την Blind Bastard Records με υλικό από τις συναυλίες της προηγούμενης χρονιάς στο Gagarin και τίτλο Time is not important. Το φθινόπωρο της ίδιας χρονιάς μπήκαν στο στούντιο για να ηχογραφήσουν καινούριο δίσκο.[6] Οι ηχογραφήσεις τέλειωσαν το Φλεβάρη του 2009 και ο δίσκος κυκλοφόρησε το Μάιο, με τίτλο Heavy Liquid, αρχικά σε CD από τη δική τους εταιρία Happy Crasher και το Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς σε μια περιορισμένη έκδοση βινυλίων (500 μαύρα και 500 κόκκινα) από την Inner Ear. Από τα κομμάτια του Heavy Liquid εμπνεύστηκαν 31 έλληνες καλλιτέχνες και το Μάιο του 2010 κυκλοφόρησε μια συλλογή με έργα τέχνης και κόμικς από τις εκδόσεις Tilt. Η συλλογή είχε τίτλο At the Drive Ink και περιελάμβανε εκτός των άλλων και έργα των δύο παλαιότερων μελών του γκρουπ Νίκου Καπετανόπουλου και Πάνου Κασιάρη, οι οποίοι ασχολούνται πλέον με τις εικόνες. Την ίδια χρονιά παρουσιάστηκε στους κινηματογράφους ένα μεγάλου μήκους ντοκυμαντέρ του σκηνοθέτη Δημήτρη Κοτσέλη με τίτλο 20000 Miles Ahead: A Last Drive Story που καλύπτει την ιστορία του συγκροτήματος από το 1983 μέχρι και τις συναυλίες της επανένωσης. Τον Οκτώβριο του 2010 το συγκρότημα συμμετείχε με το κομμάτι «Love & Terror» στο CD/βιβλιαράκι Horror & Romance, που αποτέλεσε τον κατάλογο της ομώνυμης προσωπικής έκθεσης του ζωγράφου Στέφανου Ρόκου.

THE KARAMAZOV PROJECT

είναι ένα ροκ συγκρότημα από την Καλαμάτα, που κάνει τώρα το ουσιαστικό ντεμπούτο του στη δισκογραφία μ’ ένα long play. (Μπορεί να έχουν προϋπάρξει και μερικά τραγούδια τους σε ψηφιακή μορφή, αλλά ένα LP θα είναι πάντα ένα LP). Τo άλμπουμ, που είναι ηχογραφημένο στην Καλαμάτα, έχει τίτλο “Out of the Woodwork” [Labyrinth of Thoughts / Ikaros Records, 2017], έχει ωραίο lay-out, είναι κομμένο σε 200 αντίτυπα και περιέχει insert με στίχους.
Μέλη των Karamazov Project είναι ο Πάνος Πανταζόπουλος, που έχει γράψει όλα τα κομμάτια (μουσική και στίχους), παίζει κιθάρες, κρουστά και τραγουδά, ο Φίλιππος Λυριντζής που χειρίζεται ντραμς, κρουστά, ο κιθαρίστας Γιώργος Δημητρακόπουλος και τέλος ο Γιώργος Μανεσιώτης στο μπάσο.

Τo ύφος των τραγουδιών των Karamazov Project γειτνιάζει με το blues. Όχι όμως με την κλασική φόρμα του blues, αλλά με μιαν αμερικάνικη «εναλλακτική» των eighties, που έχει τη βάση της στον ηλεκτρικό Dylan του ’60. Blues δηλαδή, που μπορεί να υπήρχαν σε εγγραφές των Green on Red, των Thin White Rope κ.λπ. Και βεβαίως δεν είναι όλα τα κομμάτια blues – αν και σε αρκετά διακρίνονται στοιχεία, ενώ σε κάποια, αυτά ακριβώς τα στοιχεία, είναι και εντονότερα και χαρακτηριστικότερα (“Gosport’s fraud blues”). Περαιτέρω οι κιθάρες είναι εκείνες που κυριαρχούν στις συνθέσεις των Karamazov Project, χωρίς όμως τούτες να είναι βαριές, δυσκίνητες και διαρκώς καταιγιστικές – ούτε pop βεβαίως. Το ηχόχρωμά τους είναι μελετημένο (έχοντας πάντα για βάση το αμερικάνικο alternative της δεκαετίας του ’80), διατηρώντας πάντως κι ένα κάπως haunted feeling στα πιο αργά κομμάτια. Μου αρέσουν πολύ (οι κιθάρες) για παράδειγμα στο “T.Vitamin C”, ένα από τα ωραιότερα tracks τού “Out of the Woodwork”, γραμμένο για έναν τρόπο ζωής που δεν σου αφήνει και πολλά περιθώρια… για να είσαι κάτι άλλο, από εκείνο που κανονίζεται να είσαι.
Όμως και στα πιο γρήγορα κομμάτια, όπως το B1 “Mankey sounds (Kurtney Barrett’s summer)”, που έχει κάτι από τον «αέρα» των Αυστραλών Sunnyboys, οι Karamazov Project είναι πολύ καλοί, με τον Πανταζόπουλο να «γράφει» άψογα, μ’ αυτή την κάπως στριγκή φωνή του. Δυνατή και η… murder ballad “Murder blues in love minor”, αλλά ακόμη πιο δυνατή είναι η δραματική Α4 σύνθεση “We agree that love disagrees” – ίσως το ωραιότερο κομμάτι του LP, που δείχνει τις αληθινές, υψηλές, δυνατότητες του Πανταζόπουλου ως τραγουδοποιού – Φώντας Τρούσας, Δισκορυχείον

 

Πληροφορίες

This entry was posted on 22 Ιανουαρίου 2019 by in 01/02/2019,Μεσσηνία,Μουσική and tagged .

Πλοήγηση

Όλες οι κατηγορίες με πλήθος άρθρων – Αναζητήστε παλιά ημερομηνία

Pelopolitismos στο Twitter

Επικοινωνήστε μαζί μας…

pelopolitismos. wordpress@gmail.com

Πληκτρολογήστε το email σας για να ακολουθήσετε αυτό το blog και να λαμβάνετε ειδοποιήσεις για νέες δημοσιεύσεις μέσω email.

Μαζί με 5.380 ακόμα followers

Αρέσει σε %d bloggers: