Pelopolitismos

Ενημέρωση για τις συναυλίες, τις θεατρικές παραστάσεις, τα φεστιβάλ που γίνονται σε χώρους πολιτισμού της Πελοποννήσου

Δευτέρα 7 Νοεμβρίου 2016 (εγκαίνια) έως Σάββατο 7 Ιανουαρίου 2017 – ΠΑΤΡΑ, Δημοτική Πινακοθήκη – Έκθεση ζωγραφικής: Στέφανος Δασκαλάκης, Μιχάλης Μαδένης & Γιώργος Ρόρρης

Με τη φιλοξενία έργων τριών ξεχωριστών δημιουργών – Στέφανου Δασκαλάκη, Μιχάλη Μαδένη και Γιώργου Ρόρρη – η Δημοτική Πινακοθήκη Πατρών συνεχίζει την υλοποίηση του προγράμματος της, στοχεύοντας στην ενίσχυση της εικαστικής έκφρασης.
Κυρίαρχο στοιχείο της έκθεσης – η οποία θα ανοίξει τις πύλες της τη Δευτέρα 7 Νοεμβρίου στις 8.00 το βράδυ και θα ολοκληρωθεί το Σάββατο 7 Ιανουαρίου 2017 – ο ανθρωποκεντρικός χαρακτήρας των έργων.

Ο ζωγράφος και επιμελητής της έκθεσης Νίκος Καλατζής στο σημείωμά του για την έκθεση αναφέρει μεταξύ άλλων: «Η αγάπη τους για την ‘παράσταση’ που ο καθένας τους προσεγγίζει με το ιδιαίτερο προσωπικό του ύφος, προσδίδει στα έργα τους αισθητική επέκταση και ποιότητα που διευρύνει αυτό που παραλάβαμε από τους παλαιότερους.
Στη χώρα μας, που το φως κυριαρχεί, μας αρέσει να βλέπουμε αυτά που το φως αναδεικνύει. Μάθαμε και επιλέξαμε την εικόνα, τη μορφή, την αλήθεια, την ομορφιά, την ευγένεια… και όχι τα αιώνια ερωτηματικά, τους ατέρμονους στοχασμούς, τα «αβίωτα» μονοπάτια, την ασχήμια, ή τη χυδαιότητα.
Ο Δασκαλάκης, ο Μαδένης, ο Ρόρρης ακολουθούν με την δουλειά τους τον προσωπικό τους δρόμο, που δεν βγάζει στα αδιέξοδα της ‘’αναίτιας’’ και ακραίας αφαίρεσης ή σε ό,τι άλλο, που η μόδα επιβάλλει με τις ποικίλες της μορφές. Η ψυχή μας ακουμπάει σ’ αυτό που πραγματικά θέλουμε και αγαπάμε και όχι σε ότι επιπόλαιο κατά καιρούς μας προτείνουν.»

Τα έργα της έκθεσης παραχωρήθηκαν ευγενώς από την Εθνική Πινακοθήκη ‐ Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου, το Μουσείο Βορρέ, τους συλλέκτες Μαρίνα Λαμπράκη‐Πλάκα (Διευθύντρια Εθνικής Πινακοθήκης), Σωτήρη Φέλιο, Θανάση Μιχαηλίδη, Γιώργο και Αλίνα Δημαράκη

Στο πλαίσιο της έκθεσης θα πραγματοποιηθούν ανοιχτές ξεναγήσεις για το κοινό από τους ίδιους τους δημιουργούς τις εξής ημερομηνίες:
*Δευτέρα 14 Νοεμβρίου Από τον ζωγράφο Μιχάλη Μαδένη, στις 19.00
*Δευτέρα 28 Νοεμβρίου Από τον ζωγράφο Γιώργο Ρόρρη, στις 19.00
*Δευτέρα 5 Δεκεμβρίου Από τον ζωγράφο Στέφανο Δασκαλάκη, στις 19.00

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ

Στην πρώτη του ατομική έκθεση στην Αθήνα (1982, Συλλογή) παρουσίασε μια παραστατική ζωγραφική που αξιοποιούσε την παραδοσιακή τεχνική της ελαιογραφίας. Οι πίνακες απεικόνιζαν εσωτερικούς χώρους και νεκρές φύσεις, με ρεαλιστικό τρόπο και θερμά χρώματα. Το έργο του προσέχτηκε αμέσως και συνδέθηκε με μια γενικότερη στροφή προς τις παραδοσιακές φόρμες, στην οποία συμμετείχαν πολλοί νέοι Έλληνες ζωγράφοι εκείνα τα χρόνια. Αυτή η τάση θεωρήθηκε ότι αντιπροσωπεύει ένα είδος ελληνικού μεταμοντερνισμού. Τα επόμενα χρόνια η ζωγραφική του έγινε πιο σύνθετη ως προς την απόδοση του χώρου και τη χρήση των χρωμάτων, αλλά και ως προς το νοηματικό περιεχόμενο των έργων, με σαφέστερες αναφορές στην αναπόφευκτη φθορά του χρόνου, στη μοναξιά και στην εγκατάλειψη. Πάντως τα δραματικά στοιχεία, που παραπέμπουν άλλοτε στο Μπαρόκ και άλλοτε στον εξπρεσιονισμό, δεν αλλοιώνουν την αναπαραστατική πιστότητα. Στα πιο πρόσφατα έργα του ασχολείται με γυναικεία πορτρέτα και γυμνά, τα οποία αντιμετωπίζονται με μια ακόμα πιο δραματική γραφή και κάνουν πιο φανερό τον υπαρξιακό στοχασμό που διατρέχει το σύνολο της ζωγραφικής του.

Η Μαρίνα Λαμπράκη – Πλάκα αναφερόμενη στον Στέφανο Δασκαλάκη έγραψε: «Καθιστές ή ξαπλωμένες, ντυμένες ή γυμνές, οι γυναίκες που ποζάρουν για τον Στέφανο Δασκαλάκη υφίστανται το αβυσσαλέο βλέμμα του, που τις μεταβάλλει σε αθύρματα της μοίρας των θνητών. Δεν ξέρω αν η εγκατάλειψη, η αθυμία, η μελαγχολία είναι συναισθήματα που ανήκουν σ’ αυτές ή στον ζωγράφο. Τείνω να πιστέψω ότι συμβαίνει το δεύτερο. Γι’ αυτό τα έργα του τα εντάσσουν αβίαστα τον καλλιτέχνη στην οικογένεια των εξπρεσιονιστών. Ο εξπρεσιονιστής προβάλλει το εκρηκτικό του βίωμα στον έξω κόσμο και στο θεωρούμενο αντικείμενο με τόση ένταση, ώστε τελικά να το παραμορφώνει και να το κάνει ομοιοπαθητικό κάτοπτρο του δικού του ψυχισμού».

ΜΙΧΑΛΗΣ ΜΑΔΕΝΗΣ

Από τα πρώτα του έργα μέχρι σήμερα, μένει πιστός στην παραστατική ζωγραφική με ανθρωποκεντρική θεματολογία. Στα έργα του πρωταγωνιστεί το γυμνό ανδρικό σώμα, με έμφαση στην ανθρώπινη υπόστασή του. Η εξπρεσιονιστική διάθεση είναι εμφανής στη συναισθηματική φόρτιση των μορφών και στην κάπως μελαγχολική ατμόσφαιρα που τις περιβάλλει. Με διακριτικούς συμβολισμούς υποδηλώνεται η θνητότητα του σώματος και η ιερότητά του. Η πληθωρική παρουσία του γυμνού, χωρίς να αναφέρεται άμεσα σε πρότυπα του κλασικού κάλλους, τονίζει τον ουμανιστικό χαρακτήρα αυτής της καλλιτεχνικής πρότασης και τη βαθύτερη σύνδεσή της με την ιστορία του πολιτισμού. Η στιβαρή σχεδιαστική απόδοση των μορφών, οι υποβλητικές συνθέσεις και η εκφραστική χρήση του χρώματος, είναι τα κύρια χαρακτηριστικά του εικαστικού του ιδιώματος.

Ενώ σε ότι αφορά στο έργο του Μιχάλη Μαδένη η Μαρίνα Λαμπράκη – Πλάκα τονιζει εμφατικά:
«Όλα είναι στη θέση τους. Το σώμα, όπως αναδύεται θερμό μέσα από τον χρωστήρα του ζωγράφου, φέρει μαζί του ως εκτόπισμα και ως «δικαίωμα στη ζωή» τον ζωτικό του χώρο. Άλλωστε εκεί, σ’ αυτή τη συνάντηση της φόρμας με τον χώρο, κρινόταν πάντα η καλή παραστατική ζωγραφική. Καθαρά και ζωηρά χρώματα περιβάλλουν τα γυμνά σώματα κρατώντας τα κοντά στην επιφάνεια, αγκαλιάζοντάς τα έτσι ώστε να μην απειλούν τη ζωτική τους επικράτεια. Η συνάντηση της σάρκας με αυτά τα περιβάλλοντα πεδία χρώματος δεν είναι ποτέ αδρανής. Οι χρωματικές εντάσεις, οι προβαλλόμενες σκιές και τα παλλόμενα περιγράμματα συνδέουν οργανικά τη φιγούρα με το πλαίσιό της».

ΓΙΩΡΓΟΣ ΡΟΡΡΗΣ

Η τέχνη του εντάσσεται σε μια γενικότερη στροφή νέων ζωγράφων της δεκαετίας του ’80 προς την παραστατικότητα και τις παραδοσιακές τεχνικές. Στη θεματολογία του η ανθρώπινη μορφή και οι εσωτερικοί χώροι έχουν τον πρώτο λόγο, ενώ οι τοπιογραφικές απεικονίσεις είναι σπανιότερες. Οι μοναχικές του φιγούρες αναπτύσσουν μια ιδιαίτερη σχέση με το χώρο, αναδεικνύοντας τη δραματικότητα των συνθέσεων. Οι σκηνές αποκτούν μια ψυχογραφική διάσταση, καθώς τονίζονται τα ατομικά χαρακτηριστικά και η προσωπική έκφραση του μοντέλου. Το ίδιο ισχύει και για τα γυναικεία γυμνά που κυριαρχούν τα τελευταία χρόνια στη ζωγραφική του. Σε όλα του τα θέματα ο χειρισμός του χρώματος καθορίζει την ατμόσφαιρα, άλλοτε με αισθησιακές εντάσεις και άλλοτε με μια κάπως μελαγχολική διάθεση.

Από την πλευρά της στην αναφορά της για το έργο του Γιώργου Ρόρρη η Ελισάβετ Πλέσσα επισημαίνει:
«Αν πορτρέτο είναι η πάλη με την απόδοση του ορατού ενάντια στη φθορά του χρόνου, τότε στο έργο του Ρόρρη όλα είναι πορτρέτο, μια και γι’ αυτόν ο ζωγράφος είναι «διερμηνέας του ορατού». Μοντέλα του δεν είναι μόνο οι ανθρώπινες μορφές που ποζάρουν στη σκηνή του εργαστηρίου του. Είναι, εξίσου, το τσίγκινο βαρέλι της πρώτης του έκθεσης, οι κεφαλές των σφαγίων και οι καρποί των νεκρών του φύσεων, οι πορτοκαλιές των τοπίων, η παλιά μοτοσικλέτα, που έχει όνομα όπως όλα τα γυναικεία μοντέλα του, το συνεργείο της γειτονιάς, τα έπιπλα του εργαστηρίου, το είδωλο στον καθρέφτη, τα ακουμπισμένα αντικείμενα στο τραπεζάκι, οι φθαρμένοι τοίχοι, ο γκρεμός της σκάλας, το χώμα της αλάνας στον Κοσμά και το ξύλινο πάτωμα της Τροφωνίου, οι λάμψεις και οι σκιές, το έξω και το μέσα ίδιο. Μοντέλο του Ρόρρη είναι ό,τι ακινητοποιεί η ματιά του και το φέρνει πρωταγωνιστή στο τελάρο του».

Περισσότερα για τους ζωγράφους εδώ

Δημοτική Πινακοθήκη: Μαιζώνος 110. (ισόγεια αίθουσα Βιβλιοθήκης)
Ώρες λειτουργίας: Τρίτη-Παρασκευή: 8.30-14.30. Σάββατο: 10.00-14.00
Κυριακή & Δευτέρα: κλειστά

Όλες οι κατηγορίες με πλήθος άρθρων – Αναζητήστε παλιά ημερομηνία

Pelopolitismos στο Twitter

Επικοινωνήστε μαζί μας…

pelopolitismos. wordpress@gmail.com

Πληκτρολογήστε το email σας για να ακολουθήσετε αυτό το blog και να λαμβάνετε ειδοποιήσεις για νέες δημοσιεύσεις μέσω email.

Μαζί με 5.378 ακόμα followers

Αρέσει σε %d bloggers: