Pelopolitismos

Ενημέρωση για τις συναυλίες, τις θεατρικές παραστάσεις, τα φεστιβάλ που γίνονται σε χώρους πολιτισμού της Πελοποννήσου

Κυριακή 26 Ιουλίου 21:00 – Δημοτικό Θέατρο Πύργου «Απόλλων» – Αγαπημένα τραγούδια του Μάνου Χατζηδάκι

χατζιδάκις Πύργος

Προφεστιβαλικές εκδηλώσεις του 3ου Port Festival

  • Μια εξαιρετική μουσική βραδιά, σε ένα ιδιαίτερο περιβάλλον και για έναν ξεχωριστό σκοπό:
  • να ενισχυθεί η φετινή διοργάνωση του Port Festival.
Συναυλία για φωνή και πιάνο με τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι.
Αίθριο του Δημοτικού Θεάτρου Πύργου «Απόλλων»
  • Τραγουδούν: Μαρίνα Θεοδωροπούλου και Ολίνα Παναγιωτακοπούλου, ενώ
  • Στο πιάνο συνοδεύει: Μαρία Ασημακοπούλου-Ζεύκα.

Η είσοδος είναι δωρεάν, ενώ θα λειτουργήσει κουτί οικονομικής ενίσχυσης για το φεστιβάλ.

Πρόκειται για μια ακουστική μουσική βραδιά με αγαπημένα τραγούδια και κύκλους τραγουδιών του κορυφαίου Έλληνα συνθέτη, ο οποίος φέτος θα γινόταν 90 ετών.
Ο Μάνος Χατζιδάκις εκτός από μεγάλος συνθέτης ήταν και στοχαστής: μέσα από τα έργα του θέλει να κάνει τον κόσμο να σκεφτεί. Θέλει όπως λέει ο ίδιος «να γυρίσουμε στο σπίτι και να θυμόμαστε την εμπειρία της μουσικής του». Πιστεύει ότι «η τέχνη του τραγουδιού αποτελεί κοινωνικό λειτούργημα, γιατί το τραγούδι μας ενώνει μέσα σ’ ένα μύθο κοινό…κι όπως στον χορό ενώνουμε τα χέρια μεταξύ μας για ν΄ ακολουθήσουμε ίδιες ρυθμικές κινήσεις, έτσι και στο τραγούδι ενώνουμε τις ψυχές μας για ν’ ακολουθήσουμε μαζί, τις ίδιες εσωτερικές δονήσεις».

Ο Μάνος Χατζιδάκις για το τραγούδι
«Το τραγούδι δεν είναι σύνθημα ή πράξη εκτονώσεως. Ούτε μαστίχα για το στόμα αθλητικών εφήβων ή συντροφιά νυχτερινή για οδηγούς ταξί και φορτηγών. Είναι μια σχέση υπεύθυνη, μια πράξη ερωτική ανάμεσά μας που μας αποκαλύπτει. Τελετουργία που απαιτεί, τόσο από σας όσο και από μένα, μια προετοιμασία θρησκευτική, επίμονη άσκηση γνώσης και αθωότητας, αποκαλύψεως και ανιχνεύσεως, μνήμης και προφητείας.


Το τραγούδι είναι μια μαγική στιγμή κι εγώ ένας πανηγυριώτης μάγος εκπρόσωπός σας, που θα φωτίσω τις κρυφές και αθέατες γωνιές σας, θα σας εκπλήξω, θα σας γεμίσω ερωτήματα και μελωδίες που ίσως γεννούν δικές σας και θα μεταφερθούν στο σπίτι σας, έτσι που να κοπεί ο ύπνος σας και να χαθεί για πάντα –αν είναι δυνατόν– ο εφησυχασμός σας. Κι ας μην μπορείτε να με τραγουδήσετε. Μήπως τάχα μπορείτε να εξαφανίσετε ένα πουλί ή να το φανερώσετε μέσ’ απ’ το φόρεμα ή από το μαντήλι σας; Κι όμως δεν το ξεχάσατε κι ούτε θα το ξεχάσετε σ’ όλη σας τη ζωή. Και θα το λέτε στα παιδιά σας έτσι όπως το πρωτοείδατε κάποια φορά από έναν μάγο σ’ ένα πανηγύρι – καθώς και το τραγούδι μου.
Θα το θυμάσθε και θα το ’χετε εντός σας, χωρίς την δυνατότητα να το γλεντήστε με αυτάρεσκη και δυνατή φωνή. Μόνο να το ψελλίζετε θα είναι δυνατόν, σαν προσευχή ή σαν το «Υπερμάχω».


Δεν είναι το τραγούδι μου απλοϊκό κι ευχάριστο σαν το τενεκεδένιο σήμα μιας πολιτικής παράταξης ή ενός αθλητικού συλλόγου. Δεν κολακεύει τις συνήθειές σας ούτε και διασκεδάζει την αμηχανία σας, την οικογενειακή σας πλήξη ή την ερωτική σας ανεπάρκεια.


Δεν είναι το τραγούδι μου μια μονόφωνη αρτηρία, ούτε μια πολυφωνική και λαϊκή υστερία. Είναι μια μυστική πηγή, μια στάση πρέπουσα και ηθική απέναντι στα ψεύδη του καιρού μας, ένα παιχνίδι ευφάνταστο μ’ απρόβλεπτους κανόνες, μια μελωδία απρόσμενη που γίνεται δική σας, δεμένη αδιάσπαστα με άφθαρτες λέξεις ποιητικές και ξαναγεννημένες.
Και μην ξεχάσετε. Σαν φύγετε από ΄δω, δεν σας ανήκει παρά μονάχα το αίσθημα, η σκέψη και τα ερωτήματα, που ολόκληρο το βράδυ σας μετέδωσα μέσ’ απ’ τη μουσική μου. Σ’ εμένα απομένει το τραγούδι, η μαγική στιγμή μου, που είναι μια εξαίσια απάντηση αρκεί να με ρωτήστε. Ρωτήστε με λοιπόν. Κι ύστερα σας παρακαλώ σωπάστε! Γιατί θα τραγουδήσω!


Πιστεύω πως η τέχνη του τραγουδιού αποτελεί κοινωνικό λειτούργημα, γιατί το τραγούδι μας ενώνει μέσα σ’ ένα μύθο κοινό. Κι όπως στον χορό ενώνουμε τα χέρια μεταξύ μας για ν’ ακολουθήσουμε ίδιες ρυθμικές κινήσεις, έτσι και στο τραγούδι ενώνουμε τις ψυχές μας για ν’ ακολουθήσουμε μαζί, τις ίδιες εσωτερικές δονήσεις. Κι όσο για τον κοινό μύθο που δεν υπάρχει στις μέρες μας, τον σχηματίζουμε καινούριο κι απ’ την αρχή κάθε φορά. Κάθε φορά που νιώθουμε βαθιά την ανάγκη να τραγουδήσουμε».
Μάνος Χατζιδάκις: Ο καθρέφτης και το μαχαίρι

Advertisement

Πληροφορίες

This entry was posted on 26 Ιουλίου 2015 by in 26/07/2015,Ηλεία,Μουσική and tagged .

Πλοήγηση

Όλες οι κατηγορίες με πλήθος άρθρων – Αναζητήστε παλιά ημερομηνία

Pelopolitismos στο Twitter

Επικοινωνήστε μαζί μας…

pelopolitismos. wordpress@gmail.com

Εισάγετε το email σας για εγγραφή στην υπηρεσία αποστολής ειδοποιήσεων μέσω email για νέες δημοσιεύσεις.

Προστεθείτε στους 5.400 εγγεγραμμένους.
Αρέσει σε %d bloggers: